Dag 15 : Yellowstone - Salt Lake City

Meh. Laatste vakantiedag. We rijden een allerlaatste keer Yellowstone Park uit, en deze keer doen we dat zuidwaarts en pikken we ook nog Teton National Park mee. Onderweg nog even wat fotootjes nemen van het prachtige Lewismeer, de Lewisrivier en het gebergte van Teton. Naarmate we Salt Lake naderen (allé, dat duurt wel eventjes, want de te rijden kilometers bedragen vandaag een 657....), stijgt ook de temperatuur weer tot 38 graden. Een kleine samenvatting van deze Westcoast-trip? ** 7 staten (Californië, Nevada, Arizona, Utah, Montana, Wyoming, Idaho) ** 5.000 kilometer ** massaal veel Starbucks ** ontelbare herinneringen en genoeg vers materiaal voor nieuwe plannen :)

Dag 14 : Yellowstone

Rise and shine! Tegen 7 uur rijden we alweer de ingang van het park binnen. In alle vroegte zien we een coyote tussen de bomen lopen, duidelijk op zoek naar zijn ontbijt van de dag. Voor de rest op het programma : kraters - al dan niet met bubbels - , warme bronnen met prachtige kleuren en veel doemp (en veel geur ook) - een rit langs de Yellowstone rivier en het Yellowstone meer en watervallen. Ook op wildlife gebied krijgen we vandaag een wildcard. We zien een grizzlybeer haar 2 jongen voeden, er mee spelen en een toerke doen. Om daarna te ronken gelijk nen beer :-). Haar naam is blijkbaar Raspberry, ze is 8 jaar oud en het zijn haar eerste jongen. Dat leren we van de professionele spotters :-). We zien vandaag ook nog veel bizons (eentje zelfs vlakbij het wandelpad aan de Mud Vulcano - toch maar snel voorbijsteken), een marmot, herten en een weimaraner genaamd Winston ;-).

Dag 13 : Yellowstone

Vandaag cruisen we een volledige dag rond in het oudste nationaal park van de wereld. Bijna 9.000 vierkante kilometer natuurgeweld versus wij met een volle tank en een boterhammeke voor onder de baan. We draaien een paar offroad baantjes in, en in de Virginia Cascade geldt de verkeersregel : "voorrang van bizon", zeker als er drie joekels op de straat lopen. Misschien is het verloren gelopen trio op zoek naar hun vriendjes? Die liggen op hun gemak een beetje te knabbelen in de Lamar vallei, waar we grote kuddes op de grasvlaktes zien. Andere off road route : de Blacktail plateau drive. Op het bord aan de ingang staat dat het een "one way dirt road" is. Veel gehobbel inderdaad, en prachtige uitzichten over het Deer Plateau. Net als we tegen elkaar zeggen dat dit een baantje is waar 1. het hit&miss is voor wildlife te spotten en 2. we liever hier geen platte band zouden hebben, duikt er een beer op tussen de bomen. Meneer Grizzly doet op zijn gemak wat evenwichtsoefeningen op een boomstam, en verdwijnt dan weer het bos in. MAAR WIJ HEBBEN HEM GEZIEN! (en hij ons ook denk ik...) Voor de rest ook nog gespot : herten, pronghorns (gaffelantilopes), een zwarte beer met twee jongen en bighorn sheeps (dikhoornschapen). En veel geisers, warme bronnen en hier en daar een waterval. Postkaartmateriaal à volonté!

Dag 12 : Salt Lake City - Yellowstone

500 kilometer en een Walmart bezoek later staan we in Yellowstone, de klepper van onze reis. Op de 4e foto staat de Grand Prismatic Spring, één van de bekendste warmwaterbronnen van het park.

Dag 11 : Sint George - Salt Lake City

Het plan voor vandaag was om in de voormiddag nog een stapke te gaan doen in Zion National park. Maar de mijlen blijken iets te lang daarvoor, dus die optie moeten we skippen. Sint-George ligt in de schaduw van de Red Cliffs, prachtige - zoals de naam het al verklapt - rode kliffen. Ideaal voor een ochtendwandeling besluiten we. Maar de GPS zegt foert vandaag, en kan geen enkel adres deftig lokaliseren. We proberen zelf een ingang te zoeken, maar dat lijkt maar niet te lukken. Grrrrr.... We besluiten dan maar onze tijd niet verder te verprutsen en aan de lange autorit van ongeveer 500 km te beginnen. De zon zegt geen foert, die blijft dapper temperaturen aanhouden die tussen de 35 en 37 graden schommelen. Veel kilometers op de teller dus vandaag, gelukkig is het onder de baan nooit saai. Onder andere dankzij de landschappen, maar ook van wat je op de baan zelf ziet. Bv. : ik ga op reis in mijn megacamper en ik neem mee : mijn Hummer. Voor de rest is het blijkbaar ook belangrijk om je eigen golfkarretje mee te hebben, want ook dat wordt meegesleurd op remorken. Aangekomen in Salt Lake City, gaan we eerst naar een mural kijken van Mac en Retna. Retna's werk hebben we o.a. al in Miami en LA gezien, maar El Mac is de eerste keer. Voor de rest van de dag houden we het chill met een terrasje bij de Starbucks en een nieuw paar Vanskes vanuit de outlet store.

Dag 10 : Flagstaff - Sint-George

De meest gefotografeerde canyon ter wereld is ongetwijfeld Antelope Canyon in het Navajoreservaat in Page, Arizona. Antelope bestaat uit 2 "slot canyons" (Upper Antelope en Lower Antelope). Wij kiezen om plaatjes te gaan schieten in de Lower Antelope Canyon (400 meter lang). In een groepje van een tiental personen en onder begeleiding van een Navajo gids (we mochten hem ofwel Smith ofwel Sitting Buffalo noemen :-D ) dalen we de stalen trappen af in de canyon. Best wel smal op sommige plaatsen. In 1997 overspoelde de canyon door een onverwachtse onweersbui die een vloedgolf met zich mee bracht van 15 meter hoog. Een tiental toeristen zijn hierbij verdronken. Een mens denkt er toch eens aan als je in de smalle kloof staat. Voor de rest is het vooral genieten van de majesteuze lichtinval, de prachtige kleuren en de schitterende vormen van de wanden. En dat levert de max van foto's op!

Dag 9 : Las Vega$ - Flagstaff

Van neon naar natuur! Tijd om het stadsgeweld achter ons te laten en te zien wat mother nature in de aanbieding heeft. We rijden langs Lake Mead, doen en passant een klein stukje van de historische Route 66 en we houden halt in Seligman. Seligman is wat ze bij ons noemen “een paroche”. Hoop en al 500 inwoners en de tijd is er een beetje blijven stilstaan. Het dorpje werd gesticht eind 19e eeuw dooor rijke eigenaars van slachthuizen die alles verloren tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog en op zoek gingen naar nieuwe kansen in Arizona. Stukske land gekocht van de Apache en voila : nieuw leven! Alles ademt een beetje “Old West” - sfeer uit, zeker de oude reclameborden van o.a. Het Roadkill Café (What’s in a name) en het Route 66 Motel (vroeger met kleurentelevisie, nu met wifi). We verlaten the Motherroad en rijden door naar the Grand Canyon. De eerste twee Westcoast - reizen hebben we dit icoon telkens een beetje genegeerd, maar nu wordt het toch de moment om deze spleet - excuseer wereldwonder - eens van dichtbij te gaan inspecteren. We rijden nog maar net in het park en we worden al begroet door een paar wapiti herten die langs de kant op ’t gemakje een sprietje gras aan het snacken zijn. Op de terugweg passeren we nog een vliegtuigmuseum, helaas al gesloten, maar op de parking staan ook nog wat retro pareltjes.